شهيد قنبر اماني

براي شلمچه ...

محمدتقي اماني — Thu, 05 Apr 2012 20:21:00 GMT

و اين‌بار باز هم شلمچه، شلمچه گويي خانه‌ي وصل عاشقان نور بود، زمين نبود، آسمان بود، بسيجيان عاشقان ولايت بار ديگر در معبرمين، بال گشودند و به طلعت ازلي شتافتند. طلعتي که در آتش و خون شکل مي گرفت، اما در حقيقت در کربلا معنا مي يافت. در حزن غروب شفق، درعهدي که پروانه ها در عشق بسته بودند، در پيامي جاودانه با آينه حق آشکار شدند تا بقا را در فنا به نمايش در آوردند، اينجا زمين معبر شمع است و نور سرمدي آن، همان نوري است که از عاشورا تا ابد، عاشق با معشوق بسته است. فدايتان شوم، چون خورشيد در آسمان شب برآمديد، آينه‌ي دلتان شفاف بود و زلال و روشني دلتان در قدمگاهي مقدس گسترده شد اينک دوباره به ديدار شما آمده ايم، پيکرهاي پاکتان سرشار از جراحت بود، ميدانم براي رسيدن به يار بايد گلگون شد، زيبا شد، معطر شد، رسيدن به وصال حق، خون ميخواهد و خون شما همچون نور جاري است تا منظومه شقايقها با خون شما در بهار دل انگيز عشق بشکفد، انگار به سوي معبود بال گشوديد.

شهيد، اي وصي امام عاشق، آنان که معناي "ولايت" را نمي دانند، در کار شما سخت درمانده اند. اما شما چه خوب دانستيد که سرچشمه اطاعت و تسليم در کجاست. چقدر دلمان برايتان تنگ شده است، کاش مي‌توانستيم سخت در آغوش‌تان بگيريم و سر بر شانه تان بگذاريم و بگرييم، نگاه‌تان را دنبال کرديم و جز ولايت چيزي نيافتيم. مي پنداشيم که بازمانده ايم از صبح و از قافله، اما وقتي به سيماي خورشيد گونه اش نگريستيم، دلهايمان که سرشار از بغضي پنهان بود، آرام گرفت، چشمان شما را در نگاه باقي او جستيم و کلام‌تان را در فيضي ازلي درسخنان حکيمانه ي او يافتيم، رهبر فرزانه انقلاب، در صراحت صبح چه زيبا سخن گفت و ما نگران از اينکه گوش نامحرمان نشنود به دورش حلقه زديم و ميعاد بستيم که بر پيماني که شما با او بسته بوديد وفاداريم. از شنيدن کلامش اشک از چشمان جاري مي شد اما فرو نمي ريخت و در جلوه اي از نور، آسماني مي شد. همان نوري که مبدا ازلي عالم و آدم و مقصد ابدي آن در بي قراري عهد ابدي ميثاق با امام عاشقان است.

رهبر عزيز، ما طلعت عنايت ازلي را در نگاه شما باز يافتيم. لبخند شما شفقت صبح را دارد و شب انزواي ما را مي شکند. سر و جان ما فداي شما که وصي عشق هستيد و تا جان داريم در کنار شما باقي خواهيم ماند.

1-گل واژه هاي اين مطلب از شهيد آويني است.

2- رهبر انقلاب: همه انسان‌ها مي ميرند ولي شهيدان اين سرنوشت همگاني را به بهترين وجه سپري کردند، وقتي قرار است اين جان براي انسان نماند چه بهتر در راه خدا اين رفتن انجام بگيرد.
تکريم شهيدان به آن است که اين ملت هرگز در برابر سلطه گران مستکبر سرخم نکنند. ياد شهيدان بايد هميشه در فضاي جامعه زنده باشد .

اي شهيد گمنام! تو پلاکت را گم کردهاي و من هويتم را...

محمدتقي اماني — Thu, 05 Apr 2012 20:20:00 GMT

شهيد! وقتي به فکر فرو مي‌روم، مي‌بينم چقدر من و تو وجوه اشتراک زيادي داريم!

من و تو هر دو لباس خاکي به تن داريم! هر دو زميني هستيم! هر دو جهادگريم! هر دو عاشقيم! هردو گمناميم! هردو "ينظر بنور " هستيم!
هر دو لباس خاکي به تن داريم، چون بسيجي هستيم! هر دو زميني هستيم؛ اما تو آسماني شدي! هر دو جهادگريم؛ تو در راه خدا و ارزش‌ها و من براي زياده‌طلبي! هر دو عاشقيم؛ تو عاشق مولا و من عاشق دنيا! هردو گمناميم؛ تو پلاکت را گم کرده‌اي و من هويتم را! هر دو نظاره‌گر نور هستيم!

من کجا و تو کجا که شنيدم چقدر راحت چشمت را به روي دنيا و همه لذات آن بستي؛ چشمت را به همه چراغ‌هاي چشمک‌زن شهر بستي، همان چراغ‌هايي که مصداق بارز «يخرجونهم من‌النور الي الظلمات» است و تو اما چشمت به دنبال ستارگان پر فروغ آسمان بود که مصداق عيني «يخرجونهم من الظلمات الي النور» است و همين شد که خود نيز آسماني شدي.

چه اکسير شفابخش بيدارگري خواهد شد، قطرات خونت که با خاک‌هاي شلمچه يا طلاييه يا شايد با آب‌هاي اروند همراه شد تا در خون سيدالشهداء (ع) حل شود تا براي من که بعد از سال‌ها به ياد تو افتاده‌ام، فرياد هوشياري باشد که اي انسان! آيا خبر داري بهاي اين خون چيست؟

وقتي در خاک‌هايي که روي آن افتاده بودي، قدم مي‌زدم صدايت را شنيدم...!
فرياد ميزدي؛ بهاي اين خون حفظ اسلام است!
بهاي اين خون، زنده ماندن راه سيدالشهدا (ع) است!
بهاي اين خون، دفاع از حق از دست رفته امامان (ع) است!
بهاي اين خون، دفاع از حريم ولايت است!
ولايت؛ يعني همه هستي من که حاضر شدم خونم را به پاي درختش بريزم تا ثمر ببخشد!

و جمله آخري که شنيدم را فراموش نمي‌کنم که گفتي؛ حال اگر با من همراه و هم قسم مي‌شوي بايد در راه دفاع از ارزش‌هاي الهي هر چه داري فدا کني!

شهيد! صدايت را شنيدم!

پس با تو و رهبرت و امامت و خدايت هم پيمان مي‌شوم تا از هرآنچه که در خدمت اسلام، انقلاب، ولايت، رهبري و ارزش‌ها قرار گرفته باشد، همچون ناموسم دفاع کنم.
گاهي که بار سنگين اين مسئوليت را بر دوشم احساس مي‌کنم دلم براي آسمان تنگ مي‌شود و تو مي‌داني که در اين وانفساي دنيا پيمودن راه آسمان چقدر دشوار است.
پس تو همراهيم کن تا شايد من هم به آسمانيان بپيوندم، تا شايد من هم يکي از آناني باشم که امام عصر (عج) نشان لياقت به آنان عطا کند؛ تا شايد من هم مثل تو پر باز کنم و پرواز کنم. دعايم کن...

شهيد!

کاش از ما نپرسند که بعد از شهدا چه کرده‌ايد؟! آخر از سخن گفتن شرم دارم! از صداي خواب‌آلوده‌ام شرم دارم! اصلاً مگر صداي خواب‌آلود من به گوش کسي خواهد رسيد؟

شهيد!

مي‌دانم که اگر امروز من با دوستان شهيدت مواجه شوم، همان سخني را از آنان خواهم شنيد که مردم بي‌وفا و راحت‌طلب کوفه از اميرالمؤمنين علي (ع) شنيدند که فرمود:
«وَ لَعَمْرِي لَوْ کُنَّا نَأْتِي مَا أَتَيْتُمْ مَا قَامَ لِلدِّينِ عَمُودٌ وَ لَا اخْضَرَّ لِلْإِيمَانِ عُودٌ وَ ايْمُ اللَّهِ لَتَحْتَلِبُنَّهَا دَماً وَ لَتُتْبِعُنَّهَا نَدَما؛ و به جانم سوگند اگر ما هم مثل شما [راحت طلب] بوديم، عمود دين برپا نمي‌شد و درخت اسلام خوش شاخ و برگ و خوش قد و قامت نمي‌شد، به خدا سوگند از اين به بعد خون خواهيد خورد و پشيماني خواهيد برد!» (نهج البلاغه، خطبه 56)

مي‌دانم که اگر با دوستان شهيدت مواجه شوم آنان به من خواهند گفت «اگر ما هم مثل شما در اصول، تسامح مي‌کرديم و پاي ارزش‌هاي انقلاب تساهل، امروز چيزي از نهال انقلاب اسلامي که به شجره طيبه‌اي تبديل شده که «اصلها ثابت و فرعها في السماء» باقي نمي‌ماند و از مسير اهدافش خروج کرده بود و خون هزاران شهيد گلگون کفن پايمال شده بود.»

منبع : خمول

گفتگوي بيسيمي حاجي و سيد

محمدتقي اماني — Thu, 05 Apr 2012 20:20:00 GMT

حاجي ، حاجي ؛ سيٌد:
حاجي جان ! اروند طوفاني شده ، طناب رابط پاره شده ؛ بچٌه ها را آب برد .

سيٌد ، سيٌد ؛ حاجي :
سيٌد جان ! آسمان دلها هم اينجا بد جوري ابري شده ، حال و هواي دل بچٌه ها هم طوفاني شده

و اصلاً تعريف نداره . سيم ارتباطي خيلي ها قطع شده ؛ امواج خروشان دنيا طلبي ، خيلي ها رو با خودش برده .

حاجي ، حاجي ؛ سيٌد :
حاجي جان ! چند تا از غواص ها هنوز به اون ور اروند نرسيده ، قناسه زنهاي عراقي ، خال ابرو برايشان گذاشتند !

سيٌد ، سيٌد ؛ حاجي :
سيٌد جان ! اينجا زير آبزنها زيادند ، همونها که جبهه نرفتند و حزب اللهي شدند ! بيچاره ها هنوز فرق توپ فوتبال و با توپ مستقيم تانک نمي دانند ولي تا دلت بخواهد…

حاجي ، حاجي ؛ سيٌد :
حاجي جان ! بچٌه ها درگير شدند ، به توپخانه خودي بگو نقل و نبات هايش را رو سرِ بچٌه هاي خودي نريزد !

سيٌد ، سيٌد ؛ حاجي :
سيٌد جان ! بعضي از بچٌه ها بد جوري در گير دنيا شدند ، توپخانه خودي هم که معلوم نيست دست نفوذي هاست يا عناصر بدلي ! که به جاي حمايت ، داره اونها را بيشتر دنيايي ميکنه!

حاجي ، حاجي ؛ سيٌد :
حاجي جان ! سه واحد جيش الشعبي وارد کارزار شده ، صداي هل هله صدامشان را مي شنوي ؟ دارند جلو ميآند و به مجروحا تير خلاص مي زنند .

سيٌد ، سيٌد ؛ حاجي :
سيٌد جان ! آقا زاده هاي بندة زر و زور دنيا هم وارد کارزار دنيا طلبي شدند ! هر کدام از بچٌه ها که در مقابلشان مقاومت کند ، يا خانه نشين است ، يا …

حاجي ، حاجي ؛ سيٌد :
حاجي جان ! بچه ها از شدت گلوله باران عراقي ها زمينگير شده ، و نمي تونند از زمين کنده بشند !

سيٌد ، سيٌد ؛ حاجي :
سيٌد جان ! مانتوها و روسري هاي کوتاه ، لباسهاي چسبان هم در اينجا خيلي ها را زمينگير کرده ، که حتي نمي توانند از خانه خارج شوند !

حاجي ، حاجي ؛ سيٌد :
حاجي جان ! وجب به وجب فاو را دارند با گلوله تو پ و خمپاره مي کوبند ، اينها کم بود هواپيما و هلي کوپتر ها هم اضافه شدند ، بدجوري داره ازمون تلفات مي گيره .

سيٌد ، سيٌد ؛ حاجي :
سيٌد جان ! دنيا طلبي و رفاه زدگي کم بود ، انواع و اقسام مفاسد اخلاقي هم به آن اضافه شده ، شمار تلفات از دستم خارج شده !

حاجي ، حاجي ؛ سيٌد :
حاجي جان ! مجيد و ميثم و حسين ، پرواز کردند .

سيٌد ، سيٌد ؛ حاجي :
سيٌد جان ! محمد و تقي و حسن هم رفتند رو مين دنيا…

حاجي ، حاجي ؛ سيٌد :
بوي سير ميآد …گلوم داره مي سوزه…

سيٌد ، سيٌد ؛ حاجي :
بوي تعفن بعضي ها در اومده ! اينجا هم نگاه هاي هرزه ، چشم ها را ميسوزونه …
سيٌد جان ! بي خود نبود که مي گفتي آدم شو تا لايق ديدار شوي ؛ موندن بعد از اين ميهماني عذاب است ، عذاب.

حاجي ، حاجي ؛ سيد :
حاجي جان ديگه گلوم نمي سوزه ، نفسم ديگه تنگ نيست.چه بوي خوشي ميآد…

سيٌد ، سيٌد ؛ حاجي :
سيٌد جان ! اينجا هم هنوز مي شود بوي خوش استنشاق کرد . اينجا هم هنوز مي توان عاشق شد و عاشق ماند و لايق ديدار شد . هنوز پرچم در دست علي در اهتزازه ، هنوز هم مي شود سبک بال شد ؛ فقط گلوله ها عوض شده ، فقط آدم
شدن مشکل شده ؛ فقط…

حاجي ، حاجي ؛ سيٌد :
عجب بوي خوشي ميآد . حاجي جان ! نام رمز عمليات را که يادت هست؟! عجب
بوي خوشي ميآد…السلام عليک يا زهرا(س)

دوبــاره تشنــه جـام شـهـــيـدم

محمدتقي اماني — Thu, 05 Apr 2012 20:10:00 GMT

سبکبالان سبک پرواز کردند
بـه عشق کربلا پر باز کردند

بـه اوج قـلـه عشــق آرميـدنـد
شهادت را چوجام مي چشيدند

دلم تنگ است ازجاماندن خود
از اين درعمق درياماندن خود

دلم پر مي کشد سـوي رفـيقـان
کجاييد اي شهيدان اي شهيدان

زمان عاشقي اي داد من رفت
قنوت سجده هااي دادمن رفت

نشـان عـاشـقـي ديگـر نــدارم
پــرم بشکسته ديگر پـر ندارم

خـداونـدا چـرا بـالـم شـکـستـه
به رويم درب آن ميخانه بسته

کنون چشمي به مي ازدوردارم
امـيــد بـــاده اي از نــور دارم

بــده ساقي نکن تــو نــاامـــيدم
دوبــاره تشنــه جـام شـهـــيـدم

بنــوشــان بــاده نــاب بسيـجي
بده برمن تب و تاب بسيـجي

مرا سيراب کن از باده واشک
که من گم کرده ام سجاده واشک

« يوسف تيموري »

وضيعت قرمز است!به پناهگاها برويد!

محمدتقي اماني — Thu, 05 Apr 2012 20:06:00 GMT

يکشنبه 29 آبان 90 ساعت 1:47 عصر

بسم الله
پدرم اين روز ها ديگر طاقتش طاق شده است
ديگه ماسک و کپسول هوا، آرامش نمي کند
ديگر قرص و دوا دردش را تسکين نمي دهد
وقتي که صدايي مي شنود داد ميکشد و همه چيز را خورد مي کند
کسي جرات نميکند آرامش کند
آب شدنش را تماشا ميکنيم
گوشه اي مي نشيند و گريه ميکند
زير لب دوستانش را صدا مي زند و آرام "نامردا " خطابشان مي کند
خراب است حالش...
اين روزها فقط پدرم مثل عروسکي شده تا براي خيمه شبازي هايشان سرگرمي خوبي باشد
براي پر کردن صندلي هاي برنامه هايشان
براي فرستادن صلوات به روح شهداي جنگمان
براي اجازه پخش و اجرا کردن مراسم هايشان
براي کلنگ زدن و رمان قرمز پاره کردنشان
براي وام گرفتن و دزدي کردنشان
براي نگاه مردم و سرتکان دادنشان
حالش اينه ولي بهش ميدن هر چي بخواد؛ گفتنشان
حتي خود تو که فهميدي داستان مطلبم چيه ديگه نخواستي بخوني و گفتي تکراريه
( اينها تکراري شدن، گفتنتان )
و اما بعد ... هيچ !
پدرم و دوستان پدرم مظلوم ترين مردمان اين خاک شهيد پروري هستن که فقط ورودي هر شهر يادشان مي کنيم
آيا جايي هست که ما بهش پناه ببريم و دردمون بگيم؟ آيا در اين شهر اصلا جايي برايمان گذاشته اند که نفس بکشيم؟ در اين خراب شده جايي براي پناه گرفتن نيست!! آيا براي پدرم و رفقاش پناهگاه امن و بدون نيش خند و تمسخر هست؟
پرچم شهدا و ارزش ها و دين واسلام را تکان مي دهيم ولي زير اين پرچم ما خودي ها هيچ امنيتي نداريم.
همين کساني که همه اينا رو قبول کردن، هيچ پناهي زير اين پرچم ندارن...
وضيعت قرمز شده ولي صداي آژير نمي ياد...
همه کر و کور شدن...چرا کسي نميخواد بفهمه صداي بمب باران شهرو؟چراکسي جولوي پيشروي دشمن نميگره؟دشمن تو خونه ها اومده...تو خانواده...به خدا وضعيت قرمزه! ما داريم جار ميزنيم پناه بديد...اين همه تلفات بس نيست؟يه نگاه به شهر بکنيد...آيا اين بود آرمان ما؟
صداي آژير خطر آنقدر بلند هست که به همه دنيا رسيده اس ولي اينجا همه کر شده ايد؟
پدرم بهم گفت : حالا من ميگم بنويس...
گفت کِي گفته ما پناه نداريم؟
اين شعر رو خوند...
شکر خدا را در پناه حسينم ... گيتي از اين خوب تر پناه ندارد...
پدرم مي گفت و آرام گريه مي کرد...
به خودش قسم که به جز هيئت و بهشت زهرا و هر جايي که بوي اهل بيت و شهدا رو بده جايي نداريم... بسمونه به خدا... حداقل اينارو با اين کر و کور بودناتون ازمون نگيريد...
تا الان که وايساديم تا آخرشم وايميسيم ...
به پناهگاها برويد وضعيت قرمز است!!
دعايش کنيد که به آروزيش برسد پدرم...
السلام عليک يا ابا عبد الله
يا محمد و علي
پرچم مشکي شد
يادش کنيد

سال نو مبارك

محمدتقي اماني — Fri, 16 Mar 2012 10:49:00 GMT

سال خود را با بهترين 7سين آغاز کنيد:

سلام قولا” من رب الرحيم

سلام علئ موسى و هارون

سلام علئ ابراهيم

سلام علئ نوح فى العالمين

سلام علئ المرسلين

سلام علئ إلياسين

سلام هي حتى مطلع الفجر

به ياد تمام شهيدان

محمدتقي اماني — Tue, 13 Mar 2012 16:45:00 GMT

نشاني ات را گم کردم

از مادرت پرسيدم

گفت :

قطعه62

رديف اول

يادم آمد مي گفتي

" قطعه همان غزل است اگر

سر نداشته باشد "

و تو همان غزل بودي ،

قطعه ...قطعه ... و بي سر...

کتاب قطعه.نشر سبزين

پروژه ي حرم مطهر حضرت زهرا(س)..!

محمدتقي اماني — Tue, 13 Mar 2012 16:43:00 GMT

روزي بر صفحه اي از تقويم ها خواهند نوشت:تعطيل...«روزظهور امام زمان (عج)...!»

و به زودي در مدينه در کنار ساختمان نيمه کاره اي تابلوي زير را ميبينيم که روي آن نوشته شده:

پروژه ي حرم مطهر حضرت زهرا(س)..!

کارفرما:قائم آل محمد...!

پيمانکار:ياران حضرت مهدي(عج)

مساحت:وسعت دل همه ي شيعيان

بياد دوست و همرزم شهيد اماني

محمدتقي اماني — Tue, 06 Mar 2012 09:38:00 GMT

\شهيد بازي\بازي بچه هاي فلسطين (عکس)

محمدتقي اماني — Tue, 06 Mar 2012 09:17:00 GMT

و چند جمله از حضرت امام خميني:

ملتي که شهادت را آرزو دارد پيروز است.

يک ملتي که زن و مردش براي جان فشاني حاضرند ،و طلب شهادت مي کنند، هيچ قدرتي با آن نمي تواند مقابله کند .

ملتي که شهادت براي او سعادت است پيروز است.

کشوري که همه بيدار و همه مستعد براي شهادت هستند، اينها را از چه مي ترسانند؟

ملتي که شهادت دارد، اسارت ندارد.